Hallo allemaal!

De vliegreis zit er alweer een tijdje op, het was toch wel een hele onderneming. We vlogen van Brussel Zaventem naar Philadelfia airport en daarna door naar San Francisco. Van te voren hadden we ons uiteraard ingesteld op de lange vliegreis. Bepakt en bezakt vertrokken we om een uur of 7 naar Brussel, in de auto van mama Ans. De autoreis verliep alvast soepel, geen files. Aangekomen op Zaventem hebben we onze koffers nog even ingecheckt (de rest hadden we online al gedaan) en zijn we door de douane gegaan nadat we dollars hadden aangeschaft.

De vliegreis naar Philadelfia ging supergoed. Mooi ruim vliegtuig en nauwelijks turbulentie.

Acht uur en vijf minuten later kwamen we aan op Philadelfia Airport. Onze eerste stappen op Amerikaans grondgebied...En dat hebben we geweten, hahaha! We hebben er ongeveer twee uur over gedaan voor we door de douane kwamen. Met zijn allen in een ontzettend lange rij voor een balie met allemaal strenge mensen (maar bij de rij waar wij stonden toch wel de strengste meneer). We zagen hem telkens mensen terug de rij in sturen als ze in paren naar de balie liepen. Hij stelde allerlei vragen aan de mensen en die zuchtten allemaal en gingen steeds sjagerijniger kijken. Toen wij op één stel na de volgende waren die aan de beurt waren, kwamen ze met een mini hondje met een vestje aan langs onze koffers lopen en het beestje werd erg enthousiast toen hij de handbagage van onze voorgangers rook. De mevrouw met de hond liep met hen mee naar de balie en de mensen moesten hun handbage openmaken. En wat daar uitkwam!!!: een broodje. Dus. Je mag geen eten meenemen Amerika in en het hondje was om voedsel op te sporen. Ik zie een carriére voor Layka.

Toen waren wij aan de beurt. We liepen samen naar de balie en zagen een nors uitziende man. Hij stelde allerlei vragen die ik natuurlijk goed kon beantwoorden, want ik was goed voorbereid

. Hij vroeg om een blad waarop al onze volgende vluchten inclusief terugvluchten stonden. Toen ik hem vrijwel onmiddellijk uit mijn tas haalde en liet zien was hij zichtbaar blij, de vorige mensen in de rij stonden daarom volgens mij zo te zuchten en wezen naar hun reispartners omdat zij ze niet paraat hadden. De meneer (Sherman stond er op zijn naamplaatje en hij zag er ook uit als een Sherman) glimlachte vriendelijk en we moesten onze handen op een lichtgevend plaatje leggen voor onze vingerafdrukken en een foto laten maken en toen mochten we doorlopen. Daarna moesten we nog door drie controles, bij een ervan was de mevrouw die er zat een beetje in de war, want de paspoortfoto van Daan is heel anders dan hoe hij er nu uitzien door zijn lange haar. Maar verder ging het goed. En toen we de bagage hadden gehaald waren we klaar voor deel twee van de vliegreis. Nu een veel kleiner vliegtuig met meer beenruimte en minder mensen. Het maakte een hels kabaal bij opstijgen en kraakte aan alle kanten. Gedurende deze vijf en half uur konden we niet slapen, terwijl het in Holland al midden in de nacht was. Eindelijk aangekomen in San Francisco waren we dan ook dood op. We konden gelukkig snel het shuttlebusje in dat ons naar het hotel zou brengen. De rit duurde helaas veel langer en als zombies zaten we in dat busje, al bijna 24 uur wakker.

De eerste indruk van San Francisco was nevelig. Over de bergen lag een hele mooie deken van nevel en het was behoorlijk koud, terwijl het pas een uur of 8 s avonds was. Het hotel zag er goed uit en we zijn nadat we ons gedoucht hadden meteen naar bed gegaan.